Аб гiмназii Настаўнiцкая Навучэнцам Законным прадстаўнікам навучэнцаў Сервiсы Адно акно Кантактная інфармацыя Шосты_школьны_дзень Рэсурсны цэнтр

Меню раздзела

Навiны гiмназii

21.02.2018
Святкаванне кітайскага Новага года

падрабязней...


14.02.2018
План мерапрыемстваў тыдня беларускай мовы

падрабязней...


10.02.2018
Вынікі ўдзелу ў раённым аглядзе-конкурсу на лепшы кабінет профільнай адукацыі

падрабязней...


05.02.2018
Сустрэчы інфармацыйна - прапагандысцкіх груп адміністрацыі раёна з насельніцтвам па месцы жыхарства

падрабязней...


30.12.2018
Дзень сустрэчы выпускнікоў

падрабязней...


29.01.2018
Падзяка за ўдзел у конкурсе на лепшае навагоднее афармленне

падрабязней...


Галоўная старонка : Аб гiмназii

95-годдзю прысвячаецца

Гісторыя дзяржаўнай установы адукацыі
“Гімназія з беларускай мовай навучання № 23 г. Мінска”

У канцы ХІХ - пачатку ХХ стагоддзяў у Мінску на вуліцы Няміга-Ракаўскай, 9 працавала Талмуд-Тара (яўрэйская школа). Зараз гэта вуліца не існуе, а праходзіла яна прыблізна ад сучасных скрыжавання вуліц Няміга і Рэспубліканскай да вуліцы Адоеўскага.У 1917 годзе Талмуд-Тара атрымала найменне “46 ніжэйшае пачатковае вучылішча”, а ў 1919 годзе – “46 Савецкая працоўная яўрэйская школа І-й ступені”. На 24 чэрвеня 1919 года ў школе займалася 360 навучэнцаў у 9 класах. Настаўніцкі калектыў складаўся з 10 чалавек. Загадчыкам школы быў Шнейдар Барыс Аляксандравіч, 1857 года нараджэння.

У маі-ліпені 1922 года 46 сямігадовая працоўная яўрэйская школа знаходзілася на Паліцэйскай вуліцы, д.13. Загадчыкам школы быў Рубін Пейсах. На 26 чэрвеня 1922 года ў школе было 3 групы, 117 навучэнцаў, 4 настаўнікі.

Загадам па Мінгарвыканкаму ад 6 верасня 1922 года 46-я сямігадовая працоўная яўрэйская школа з 1 верасня 1922 года перайменаваная ў 23 яўрэйскую школу. Знаходзілася яна на вуліцы Чырвонаармейскай, 11 і падпарадкоўвалася яўрэйскай секцыі ў распараджэнні гарадскога аддзела адукацыі. У школе вучыліся 135 вучняў: 67 хлопчыкаў і 68 дзяўчынак. Усе дзеці гэтай школы былі выхаванцамі дзіцячых дамоў.
Школа размяшчалася ў муніцыпальным будынку мясцовай камунальнай гаспадаркі. Будынак быў каменны, са склепам, адхожае месца драўлянае.
Навучанне ў школе вялося на мове ідзіш.
Школа №23 пачала працаваць 15 кастрычніка 1922 года.
Загадчыцай школы была прызначаная Паднос Е.А., 38-гадовая настаўніца рускай мовы, якая сумяшчала кіраванне школай з працай выхавацелем у дзіцячым гарадку.

 Настаўнікі, якія працавалі ў 23 яўрэйскай школе:

Гальдзенберг Б.А., 25 гадоў, настаўнік прыродазнаўства і геаграфіі, у школе з 1 мая 1923 года.

Данцыгер, 27 гадоў, настаўнік гімнастыкі, у школе з 15 кастрычніка 1922 года, інструктар па фізкультуры.

Рубін Янкель, 23 гады, у школе з 15 кастрычніка 1922 года, сумяшчаў з працай у клубе Пераца.

Гіненскі Р.А., 29 гадоў, настаўнік арыфметыкі, у школе з 15 кастрычніка 1922 года, сумяшчаў з працай загадчыкам школы №24.

Кругер, 50 гадоў, настаўнік малявання, у школе з 15 кастрычніка 1922 года.

Чартова Х.І., 26 гадоў, настаўніца рускай мовы і яўрэйскай мовы, кіраўнік 2-га класа, у школе з 1 лютага 1923 года.

 Паводле пратаколу ГАРАНА №9 ад 10 жніўня 1928 года загадчыкам школы №23 прызначаны Рудэльсон Г.М.

 15 верасня 1929 года загадам інспекцыі народнай адукацыі Мінскага гарадскога Савета рабочых, сялянскіх і чырвонаармейскіх дэпутатаў выкладчыкам ваенізацыі ў школу №23 прызначаны Умберовіч.

 Згодна з даведнікам горада Мінска за 1930 год 23 школа размяшчалася на вуліцы Савецкай, 126.

 З верасня 1930 года таварыствам “Прыхільнік дзяцей” трыццаці навучэнцам 23-й школы выдзяляліся грошы на гарачыя сняданкі.

У №5 часопіса “Камуністычнае выхаванне” за 1931 год на старонках 55-58 быў апублікаваны артыкул Руткоўскай і Кухон з вопыту 23 Мінскай яўрэйскай ФЗС па метаду праектаў “Прымем удзел у правядзенні другой бальшавіцкай сяўбы”.

 У 1931 годзе на шыльдзе школы з’явіўся надпіс “Мінская палітэхнічная фабрычна-заводская сямігадовая школа №23”

Будынак, у якім зараз размяшчаецца гімназія, узведзены ў 1936 годзе.

Школа на вул. Савецкай (сучасны пр-т Незалежнасці), 1940 год.

З 1940 года ў будынку было размешчана вучылішча па падрыхтоўцы ваенных лётчыкаў, курсанты якога ў першыя дні Вялікай Айчыннай вайны бралі ўдзел у абароне Мінска. Многія з іх, прайшоўшы ўсе ваенныя выпрабаванні, у пасляваенныя гады дапамагалі вучням школы стварыць музей Баявой Славы, што існаваў да сярэдзіны 80-х гадоў.

У гады вайны ў будынку школы быў размешчаны шпіталь.
У 1944-1945 гадах будынак школы быў адноўлены сіламі будучых вучняў і іх бацькоў.

Цяжкімі для школы былі пасляваенныя гады. У дакладной запісцы санітарнага інспектара горада Мінска, доктара Ліўшыца, ад 24 ліпеня 1945 года адзначалася, што 23 сярэднія і няпоўныя школы горада Мінска ў большасці сваёй у санітарна-тэхнічным плане не падрыхтаваныя да 1944/1945 навучальнага года. Школы не абаграваліся, не мелі дубэльтаў, адзінарныя шыбы былі часткова забітыя фанерай. Цэнтральнага ацяплення ні ў адной школе не было, галандскія печы пераважна не працавалі. Усталяваныя ў класных памяшканнях жалезныя печы былі не гігіенічнымі, не захоўвалі пастаянную тэмпературу на працяглы час і давалі вельмі нераўнамерны абагрэў. 
Школы не забяспечваліся палівам, таму вучні ў большасці школ у час заняткаў не здымалі верхняе адзенне і мерзлі ў кабінетах.
Дошкі і парты былі зношаныя і не адпавядалі, як правіла, росту школьнікаў.
Належны санітарны стан у класах у 1944/1945 навучальным годзе не падтрымліваўся. Большасць школ не былі забяспечаныя пітной вадой. Цітаны для кіпячонай вады адсутнічалі, а там, дзе яны былі, не мелі накрывак і замкоў, у выніку чаго вада забруджвалася.
Не было буфетных пакояў для раздачы сняданкаў, а таксама спецыяльных людзей для абслугоўвання буфетаў. Сняданкі раздавалі класныя кіраўнікі непасрэдна ў класах. Адсутнічалі рукамыйнікі. Гэта не дазваляла наладзіць санітарны рэжым харчавання.
Унутраныя каналізацыйныя туалеты не працавалі з-за адсутнасці вады і тэхнічнай няспраўнасці.
Усё гэта прывяло да ўздыму колькасці інфекцыйных і прастудных захворванняў вучняў (брушны і сыпны тыфы, шкарлятына, адзёр, коклюш, ангіна і інш.).
У адпаведнасці з пастановай Савета Народных Камісараў БССР ад 28 жніўня 1945 года 23-й школе былі выдзеленыя 2 швейныя машыны.
Намеснік загадчыка ГАРАНА Правільшчыкаў у службовай запісцы адзначае, што ў 1945/1946 навучальным годзе ў горадзе будзе працаваць 24 школы, і што неабходна вызваліць будынак школы №19, таму што вучні гэтай школы ў мінулым навучальным годзе вучыліся ў памяшканні школы №23 – агулам 47 класаў на 30 класных пакояў, у выніку заняткі вяліся ў 4 змены, а гэта недапушчальна.
У 1945 годзе школе №23 па ведамасці Мінгарвыканкама выдалі сшыткі.
На 1 лістапада 1945 года ў школе №23 навучалася 950 вучняў у 22 класах.

У справаздачы ГАРАНА па выніках працы школ горада за 1945/1946 навучальны год у ліку найлепшых дырэктараў названы дырэктар школы № 23 Ляонаў Г.М.

Ляонаў Г.М. (у цэнтры)

Пры гарадскім педагагічным кабінеце былі арганізаваныя секцыі настаўнікаў сярэдніх і старэйшых класаў, кіраўніком секцыі геаграфіі стаў настаўнік 23-й школы Ржэвускі. Лепшымі агітатарамі ў выбарчай кампаніі былі настаўнікі 23-й школы Голуб, Ліўшыц, Матусевіч, Якушава.

23-я школа шэфствавала над шпіталем №432. Школьнікі прапалолі адзін гектар агароду, перабралі дзесяць тон бульбы, рамантавалі і мылі бялізну, прыбіралі палаты, цешылі параненых і хворых байцоў і камандзіраў самадзейнасцю, пісалі для іх пісьмы на радзіму. 
Камсамольскія арганізацыі існавалі ва ўсіх школах горада. Было звыш 1500 членаў ЛКСМБ. Найбольш буйнымі былі арганізацыі школ №2 (318 чалавек), №42 (236 чалавек), №23 (160 чалавек).
З загаду Міністэрства асветы БССР ад 18 чэрвеня 1946 года: “Для здачы экзаменаў і сесіі прыстасаваць пад інтэрнат для студэнтаў Мінскага педагагічнага інстытута школу №23”.
З загаду Міністэрства асветы БССР ад 20 верасня 1946 года: “Перавесці з 2-й жаночай школы рэдакцыю “Настаўніцкай газеты” ў памяшканне 23-й сярэдняй школы. Загадчыку Варашылаўскім РАНА Лібо і дырэктару 23-й сярэдняй школы Ляонаву прадаставіць для размяшчэння рэдакцыі газеты 2 пакоі”.
Ад 16 кастрычніка 1946 года школа №23 стала 23-й рускамоўнай жаночай сярэдняй школай.
На падставе загада №76 ад 13 сакавіка 1947 года Міністэрства асветы БССР у школе №23 у 1947-1948 навучальным годзе ўведзена выкладанне логікі і псіхалогіі.
Загадам па Міністэрстве асветы БССР ад 30 мая 1947 года школа №23 была замацаваная для вучэбных мэтаў за Мінскім педагагічным інстытутам.

Паводле даведкі аб стане народнай адукацыі і рабоце дзіцячых устаноў за 1944-1947 гады па сістэме Гарадскога аддзела народнай адукацыі сярод найлепшых настаўнікаў школ названы настаўнік матэматыкі школы №23 Голуб Маісей Беркавіч (Заслужаны настаўнік БССР, узнагароджаны ордэнам Леніна, значком “Выдатнік народнай асветы”).

Голуб М.Б. (другі справа)

Да пачатку 1946/1947 навучальнага года будынак 23-й школы быў адрамантаваны і 17 верасня вучні былі пераведзены ў яго з памяшкання школы №19. У чэрвені 1947 года ЦК камсамола БССР узнагародзіў Ганаровай граматай адну з найлепшых важатых горада Мінска – старшую піянерскую важатую СШ №23 Марыю Казлову.
Рашэннем ад 11 чэрвеня 1947 года ў сувязі з вострым недахопам настаўнікаў пачатковых класаў (не хапала 121 чалавек) выканкам адкрыў 11-ы педагагічны клас пры школах №9 і №23.
Загадам №269 ад 3 лістапада 1947 года Міністэрства асветы БССР за дасягнутыя поспехі ў вучэбна-выхаваўчай рабоце ўзнагародзіла значком “Выдатнік народнай асветы” настаўніцу школы №23 Іоселеву Цылю Аркадзьеўну.
Указам ад 31 жніўня 1948 года дырэктар Ляонаў Георгій Мікітавіч узнагароджаны ордэнам “Знак Пашаны”, настаўніца Марголіна Ліна Рыгораўна ўзнагароджана медалём “За працоўную доблесць”.
У 1949/1950 навучальным годзе 23 сярэдняя жаночая школа знаходзілася на вул. Савецкая, 185 (Варашылаўскі раён сталіцы). У школе было 33 класы і 1228 вучняў. Праз год, у 1950/1951 навучальным годзе застаўся 31 клас і 1129 вучняў. Навучанне вялося на беларускай мове. Вывучаліся таксама руская, французская і нямецкая мовы.

За даваенным домам гарсавета (сёння гэта дом 43) бялее чатырохпавярховы будынак школы, а цяперашняга дома 47 яшчэ няма. 1950 год

З 1947 па 1955 год у будынку працавала жаночая беларускамоўная 10-гадовая школа Варашылаўскага раёна горада Мінска. Першы пасляваенны выпуск адбыўся ў 1952 годзе, школу скончылі 15 вучняў :

За добрыя і выдатныя поспехі на працягу года і ў час экзаменаў пры выдатных паводзінах узнагароджаныя сярэбраным медалём з уручэннем атэстатаў асаблівага ўзору вучаніцы Пасынкава Валянціна і Зорына Раіса.

 З 1955 года ў школе пачалі вучыцца юнакі.

 З 1959 года сярэдняя школа №23 (Варашылаўскае РАНА) стала школай з рускай мовай навучання. За школай былі замацаваныя шэфы – завод матэматычных машын імя Арджанікідзе.

 Рашэннем Мінгарвыканкама сярэдняя школа №23 у 1960/1961 навучальным годзе пераведзена на новы вучэбны план з вытворчым навучаннем. Вучні атрымлівалі веды і вытворчую практыку па спецыяльнасцях абмотчыка, слесара, токара-наладчыка на заводзе вылічальных машын.

 З 1990-х гадоў на базе сярэдняй школы №23 былі створаныя класы для дзяцей з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця. З 1996 года ў школе навучалася і выхоўвалася 62 вучні дзіцячага дома №4.

 Рашэннем Мінгарвыканкама №849 ад 18 чэрвеня 2002 года на базе школы №23 Савецкага раёна горада Мінска адкрыта дзяржаўная ўстанова адукацыі “Гімназія з беларускай мовай навучання №23 г. Мінска”.

1 верасня 2003 года ў гімназіі №23 пачаў працу музей “Гісторыя працягваецца…” Савецкага раёна г.Мінска. Ідэя яго стварэння належыць экс-кіраўніку адміністрацыі раёна Валерыю Іванавічу Пінчуку і экс-дырэктару Нікіцінай Ніне Іванаўне.
У музеі сабрана каля 1000 экспанатаў, вядзецца вялікая навукова-пошукавая, даследчая, турысцка-краязнаўчая і экскурсійная работа. Музейныя экспанаты выкарыстоўваюцца пры напісанні дакладаў, рэфератаў, конкурсных работ у навучальным і выхаваўчым працэсе. Кожны год музей наведвае каля 2 500 чалавек, а ў юбілейным 2013 годзе (75-годдзе раёна) музей наведала 22 644 экскурсантаў. Экскурсіі праводзяцца і для гасцей з Літвы, Латвіі, Расіі, Украіны, Балгарыі, Польшы, Кітаю і іншых краін. Музей “Гісторыя працягваецца…” адыгрывае значную ролю ў грамадска-патрыятычным выхаванні гімназістаў і ў культурным жыцці горада.

Сёння ў гімназіі навучаецца 436 ​​вучняў. Навучальны працэс забяспечваюць 45 педагогаў, сярод якіх настаўнікі вышэйшай і першай кваліфікацыйнай катэгорыі, 1 кандыдат навук, 1 выдатнік адукацыі, 1 магістр педагагічных навук.
Наша ўстанова - адзіная ў Рэспубліцы Беларусь дзяржаўная ўстанова адукацыі, якая забяспечвае навучанне кітайскай і англійскай мовам у спалучэнні з выкладаннем прадметаў на беларускай мове.
Высокія паказчыкі навучання навучэнцаў гімназіі № 23 пацвярджаюць эфектыўнасць вучэбна-выхаваўчага працэсу і прафесіяналізму работы педагагічнага калектыву. У гімназіі больш за 84% гімназістаў вучацца на "8-10". Удзел і перамогі ў раённых, гарадскіх алімпіядах, творчых конкурсах, навукова-практычных канферэнцыях па даследчай дзейнасці таксама кажуць аб высокай якасці адукацыі ў гімназіі. Сённяшнія выпускнікі гімназіі - заўтра паспяховыя прафесіяналы самых розных абласцей - навукі, адукацыі, бізнесу, палітыкі. 
Адна з найважнейшых задач гімназіі - стварэнне такой адукацыйнай прасторы, у якой максімальна рэалізуюцца магчымасці кожнага вучня як залог яго паспяховай сацыялізацыі.
Сёння гімназія - гэта сусвет, дзе свет дарослых, свет кожнага дзіцяці зліваецца ў адзінае цэлае. Высокія духоўныя і маральныя прынцыпы педагогаў, навучэнцаў, бацькоў ствараюць атмасферу дзяцінства, у якой фарміруюцца якасці вучняў, іх культура, матывацыя да адукацыі, разуменне яго каштоўнасці. Гімназія - гэта тое месца, дзе зараджаецца будучыня Беларусі, дабрабыт будучых пакаленняў. 
 

Навiны Мiнiстэрства адукацыi

23.02.2018Победа на ХIХ Спартакиаде работников аппаратов республиканских органов государственного управления
fghПадрабязней...
23.02.2018В Беларуси пройдут Республиканские конкурсы работ исследовательского характера (конференции) учащихся по учебным предметам
dfgПадрабязней...
22.02.2018Планируется издание энциклопедии музеев учреждений образования Республики Беларусь
sdfПадрабязней...